Casper de Jong introduceert: leven met Robots

Afgelopen week maandag heeft kunstenaar Casper de Jong een Community of Practice sessie begeleid waarin hij het publiek vroeg om mee te denken over de vraag: ‘Wat is een robot?’ Men blijkt deze vraag nog niet zo eenvoudig te kunnen beantwoorden, aangezien er verschillende definities zijn van wat een robot is. Heeft een robot altijd een gezicht, armen en benen? Of is zo’n arm die auto’s in elkaar zet ook een robot?
Het woord robot werd voor het eerst gebruikt in Tsjechie en de betekenis van het woord ‘robot’ werd geinterpreteerd als ‘verplichte arbeid’. Er wordt vandaag de dag nog vaak verondersteld dat robots een taak voor ons uitvoeren, of van ons overnemen. Nu AI om de hoek komt kijken, moeten we wellicht onze definitie van robotica wat oprekken en openstaan voor nieuwe relaties met robots (aldus Casper).
Wat houdt onze relatie met robots in, nu en in de (nabije) toekomst? Als je iemand de vraag stelt of hij wel eens met een robot zou willen gaan vissen, komt men al snel met het haast automatische antwoord ‘dat lijkt me saai, want de robot is geprogrammeerd om te vissen en kan dat dan beter voor mij doen in plaats van met mij’. Maar vraag je een willekeurig smartphone gebruiker of je zijn telefoon mag lenen, dan zal hij hoogstwaarschijnlijk moeite hebben om afstand te doen van dat meestgebruikte apparaat in zijn leven (wat hij vaak ook mee naar bed neemt en soms zelfs onder de douche gebruikt).
In de toekomst kunnen we zomaar ineens op grote schaal samen ‘moeten’ werken met robots. Op de werkvloer, of thuis. Misschien voert de robot dan niet alleen taken voor ons uit, maar kan ‘ie ook met ons overleggen, ons troosten, op de vingers tikken of plagen. Dit idee vindt men nog altijd moeilijk voor te stellen. Aan ons de uitdaging (aldus Capser) om onszelf opnieuw de vraag te stellen wat robotica voor ons kan betekenen en wat voor relatie we ermee (zullen) hebben.